Dzisiejszy wpis poświęcimy jednej z odmian metody gruntowej tj. metodzie feeder. Podpowiemy jak skompletować sprzęt do połowu tą metodą oraz scharakteryzujemy sposób w jaki feeder pokazuje brania.
Metoda feeder dostosowana jest do połowu w wodach stojących i płynących. Bazuje ona na wykorzystaniu różnego typu zanęt umieszczanych w koszyku zanętowym oraz zastosowaniu w wędzisku elementów nazywanych w slangu wędkarskim drgającą szczytówką. Kolebką tej metody, podobnie jak techniki odległościowej, jest Wielka Brytania. Do najczęściej poławianych nią gatunków ryb należą: karp, leszcz oraz płoć (ryby spokojnego żeru).
Metoda feeder – podstawowe zasady
W metodzie feeder najczęściej używa się wędek o długości mieszczącej się w przedziale od 3,6 do 3,9 metra i ciężarze wyrzutowym do 80 gram. W ofercie producentów sprzętu wędkarskiego można oczywiście znaleźć wędziska o lepszych parametrach, ale wspomniane należą do najbardziej popularnych. Wędki typu feeder wyposażone są w dwie lub trzy wymienne szczytówki zróżnicowane pod względem koloru oraz twardości, które dobiera się stosownie do typu ryb, która ma być poławiana. Absolutnie podstawowym elementem zestawu wędkarskiego typu feeder są koszyczki zanętowe. Koszyczki mogą przybierać różne kształty – okrągłe, kwadratowe, trójkątne. Pierwszy wykorzystywany jest w wodach stojących, dwa kolejne znajdą zastosowanie w wodach płynących. W metodzie feeder stosuje się dwa typy zanęt: zanęty sypkie z dodatkiem kulek i drobnych pelletów lub wyłącznie drobnej granulacji pellet, namoczony wcześniej w wodzie. Przy wyborze zanęty do koszyczka trzeba upewnić się, że ich wspólna waga nie przekracza ciężaru wyrzutowego wędziska.
Branie nawet ryb o niewielkich rozmiarach jest sygnalizowane uginaniem i prostowaniem szczytówki, przy silniejszym braniu uruchamiany jest dodatkowo dzwoneczek. Wędkarze łowiących w wodach płynących muszą zachować czujność, aby nie dać się zmylić przez silny prąd, który również może wprawiać szczytówkę w drgania.
