Wizualna metoda sortowania tarcicy służy do określenia poziomu wytrzymałości surowca, co jest związane z późniejszym zastosowaniem tego sortymentu przy tworzeniu określonych konstrukcji budowlanych. Ta swego rodzaju kontrola jakości drewna spełnia wymogi stawiane w normie PN-EN 518:2000. Alternatywą dla wizualnej metody jest wykorzystanie drogich maszyn podczas sortowania.
Jak wygląda kwalifikacja tarcicy metodą wizualną?
Ocena odpowiedniego stanu tarcicy przebiega na podstawie różnych kryteriów. Dotyczą one między innymi dokładnego przeznaczenia surowca, parametrów związanych z jego wilgotnością, a także wad struktury drewna. Są nimi chociażby skręt włókien, pęcherze żywiczne, pęknięcia, sęki czy obecność zgnilizny. Ważna jest również wilgotność danej tarcicy – przyjmuje się, że dla użytku konstrukcyjnego nie powinna ona wynosić więcej niż 20%. Posiada to dość spore znaczenie, gdyż razem ze zwiększaniem się wilgotności drewna dochodzi również do zwiększenia się jego objętości.
Osoba dokonująca oceny powinna wykazywać się szeroką, specjalistyczną wiedzą oraz dużą spostrzegawczością. Na podstawie opinii specjalisty drewno jest odpowiednio klasyfikowane do określonej normy, przy czym oczywiste jest, że największe znaczenie w ocenie ma ten przekrój, w którym jest najwięcej wad. Ponadto czasami występowanie jednej wady – na przykład wyjątkowo dużego sęka – dyskwalifikuje daną tarcicę dla określonego zastosowania, bez względu na nieobecność jakichkolwiek innych wad.
W odniesieniu do jakości wyrobu został stworzony podział na elementy klasy wyborowej, średniej jakości oraz gorszej jakości.
